İçime doğuruyorum hep kendimi,
Kendi acılarımın anası oluyorum, en erkek halimle
Ve herkes beceremez, kendi göbeğimi kesiyorum,
Kör çakmak taşları bulanıyor yüzüme...
Gittiğim her kentte kalasım geliyor.
Her yer beni kovuyor, kendi rahminden.
Bugün seviştim, yürüyüşe katıldım sonra
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!
Devamını Oku
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!




her yerden kovulunca, kendi içine doğmak kalıyor insana. başka çare var mı ki...
çok ama çok sevdim, şiirinizi. yalnız erkekliğin anlatısı gibi..saygılarımla
Güzel bir şiir okudum,tebrikler;saygılar.Hasan Tan.
sancılar sararken yürekleri haykırmak gerek aslında... ve paylaşmak.
o dogum sancisni gün be gün cekenlerdenim, dost..
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta