İçime doğuruyorum hep kendimi,
Kendi acılarımın anası oluyorum, en erkek halimle
Ve herkes beceremez, kendi göbeğimi kesiyorum,
Kör çakmak taşları bulanıyor yüzüme...
Gittiğim her kentte kalasım geliyor.
Her yer beni kovuyor, kendi rahminden.
Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta
Devamını Oku
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta




her yerden kovulunca, kendi içine doğmak kalıyor insana. başka çare var mı ki...
çok ama çok sevdim, şiirinizi. yalnız erkekliğin anlatısı gibi..saygılarımla
Güzel bir şiir okudum,tebrikler;saygılar.Hasan Tan.
sancılar sararken yürekleri haykırmak gerek aslında... ve paylaşmak.
o dogum sancisni gün be gün cekenlerdenim, dost..
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta