“Hiç kimsem yok” dediğin zamanlar,
Beni hatırla.
Yaptıklarımızı,yaşadıklarımızı hatırla.
Sevdama sarıl,sonra uyu.
Karanlık gecelerin,puslu sabahlarına beni sor.
Gördüğün rüyayı hayra yor.
Güneş çullandığı zaman üzerine.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta