Doğrul Şiiri - Ömer Korkmaz

Ay, güneşin yükünü almak için yine katlanıyor geceye,
Sevdalar uyanıyor, alınları kapanıyor secdeye.
Ahı alınmış çocuklar, fütursuzca dayak yiyen vicdanlar,
Ağlayana, zahirde gülen gözleri hangi çevri aklar?

Hicab iki büklüm apaçık her şey ortada,
Doğrular karışıyor, karga tulumba yalana.
İhsan görgüsüzlerin elinde dönüşmüş kahpe bir silaha,
Yetmiyor bela, zalim gölgesinde devam ediyor insan isyana.

Ne imtihandır ki ölüm ölümü unutturuyor,
Bir papatya yeşersin diye diğerlerini kurutturuyor.
Ne çetrefilli bid'at ki aslına zulmediyor,
Bunca rahmete rağmen Rahmanı reddediyor.

Doğrul ey dini mübin hiç bükülmemis olsan bile,
Doğrul ey girdabı güzin, al inanları içine.
İman sarsın dili, mahal vermesin renkli iki göze,
Telmih anlayana vücut buldu şairin dilinde.