Doğmadan Başlayan Hikâye Şiiri - Sevim Ş ...

Sen ne zaman doğmuştun ki?
Hatırlamıyorum…
Belki de ondan
Hiç tam çocuk olamadım.
Dedem derdi:
“Ben duydum kızım,
Annenin karnında ağladığını duydum.”
İnsan doğmadan ağlar mı usta?
Meğer bazıları
Daha gelmeden bilir acıyı.
Çocuk ana rahminde ağlamışsa
Derler ki kader erken yazılır
Ben yazıyı okumadım
Ben yazının içinden geçtim.
Hatırlamıyorum çocukluğumu
Çünkü çocukluk
Hep başkasına aitti
Ben erken büyüdüm
Ama büyümek değil bu
Ayakta kalmaktı.
Sen ne zaman doğmuştun ki?
Diye soruyorum kendime
Çünkü bazı günler
Hâlâ doğmamış gibiyim.
Yedi yılım kayıp usta
Yedi koca yıl
Ne oyuncak vardı
Ne masal
Ne de “geçer” diyen biri
Yedi yıl…
İnsan ömründen değil
İnsanın içinden gider.
Ben o yıllarda
Gülmeyi değil
Susmayı öğrendim
Ağlamayı değil
İçime gömmeyi.
Ölümün kaç adı var söyle
Ben saymayı bıraktım
Çünkü ölüm bazen toprak değil
Bazen insan
Bazen söz
Bazen de hiç söylenmeyenler.
Yaşarken kaç kere öldürdün hayat
Kaç kere “dayan” dedin
Ve kaç kere
Kimse duymadı seni.
Karanlık mekânlar sırdaşım oldu
Duvarlar ezberledi sesimi
İnsanlar geçti
Ben kaldım.
Taş olsam çatlarım
Ama insan dediler
Dayan dediler
Ve ben
Çatlamadan kırıldım.
Hangi çağdayım, hangi safha
Ne çocuk kaldım
Ne masum
Candan can gitti
Akıl yoruldu
Ama beden hâlâ ayakta usta.
Bitsin dedim
Son olsun dedim
Ama her son
Yeni bir sabaha uyandırdı beni
İstemesem de.
Yazı mı bu, kader mi
Sebebini akıl almadı
Yürek yarada
Ama hâlâ atıyor
Demek ki
Henüz bitmedi.
Dedem haklıydı
Dediği yaş geldi
Acı durmadı
Ama ben
Acının içinde yürümeyi öğrendim.
Şimdi soruyorum usta
Ölümün kaç adı var?
Ben birini biliyorum sadece:
Geçti.
Geçmedi belki
Ama ben geçtim içinden.
Haydi kolay gelsin…
Bu da benim payıma düşen hayat.

Bitti sananlar oldu
“Bu kadarına kim dayanır?” dediler
Ben sustum
Çünkü anlatmak
Herkesin harcı değil babo
Bazı yaralar konuşmaz
Yürür…
İnsan onların üstünde yürür.
Ben yükümü bağırarak değil
Sessizce taşıdım
O yüzden kimse
Ne kadar ağır olduğunu anlamadı.
Zaman geçti
Ama iz kalır babo
Takvim siler
Beden unutmaz.
Geceler oldu
Sabahı beklemedim
Sabahlar oldu
Kendimi bekledim.
Ben hayata küsmedim
Hayat bana küstü
Ama ben
Kapıyı kapatmadım.
Dediler ki
“Geçti mi?”
Geçmez babo
Ama şekil değiştirir.
Önce acıydı
Sonra öğreti
Şimdi
güç.
Ben artık soruyu değiştirdim
Ölümün kaç adı var değil
Hayat bana
Daha kaç kere meydan okuyacak?
Ve her seferinde
Aynı cevabı verdim:
Buradayım.
Çocuk ana rahminde ağlamışsa
Demek ki dünya
Kolay bir yer değilmiş
Ben bunu erken öğrendim babo
Ama geç teslim olmadım.
Şimdi sahnedeyim
Kırıklarım cebimde
Ama başım dik
Çünkü ben
Yazgının kurbanı değil
Tanığıyım.
Ve son söz babo
Bunu duysun herkes:
Ben kaybolmadım
Ben geciktim
Çünkü bazı insanlar
Hayata
Yaralı başlar.
Ama bak…
Hâlâ buradayım.

Bitti sananlar oldu
“Bu kadarına kim dayanır?” dediler
Ben sustum
Çünkü anlatmak
Herkesin harcı değil babo
Bazı yaralar konuşmaz
Yürür…
İnsan onların üstünde yürür.
Ben yükümü bağırarak değil
Sessizce taşıdım
O yüzden kimse
Ne kadar ağır olduğunu anlamadı.
Zaman geçti
Ama iz kalır babo
Takvim siler
Beden unutmaz.
Geceler oldu
Sabahı beklemedim
Sabahlar oldu
Kendimi bekledim.
Ben hayata küsmedim
Hayat bana küstü
Ama ben
Kapıyı kapatmadım.
Dediler ki
“Geçti mi?”
Geçmez babo
Ama şekil değiştirir.
Önce acıydı
Sonra öğreti
Şimdi
güç.
Ben artık soruyu değiştirdim
Ölümün kaç adı var değil
Hayat bana
Daha kaç kere meydan okuyacak?
Ve her seferinde
Aynı cevabı verdim:
Buradayım.
Çocuk ana rahminde ağlamışsa
Demek ki dünya
Kolay bir yer değilmiş
Ben bunu erken öğrendim babo
Ama geç teslim olmadım.
Şimdi sahnedeyim
Kırıklarım cebimde
Ama başım dik
Çünkü ben
Yazgının kurbanı değil
Tanığıyım.
Ve son söz babo
Bunu duysun herkes:
Ben kaybolmadım
Ben geciktim
Çünkü bazı insanlar
Hayata
Yaralı başlar.
Ama bak…
Hâlâ buradayım.
B eni en çok ne yordu biliyor musun babo
Acı değil
Acıya alışmak.
İnsan bir şeye alışınca
Kimse fark etmiyor
“Güçlü” diyorlar
Ben alıştım sadece.
Ben düşmedim
Defalarca bırakıldım
Ama her seferinde
Yerle arama bir nefes koydum
Ölmedim diye değil
Daha sözüm var diye.
Artık kimseye
“Anla” demiyorum
Çünkü anlamak
Herkese ağır geliyor.
Ben sustum
Sözlerim büyüdü
Şimdi konuşunca
Duvarlar bile geri çekiliyor babo.
Çocuk ana rahminde ağlamışsa
Bu bir lanet değil
Bu bir işaretmiş
Bazıları dünyaya
Hazırlı gelir acıya.
Ben o çocukmuşum.
Yedi yıl kayıp dedim ya
Meğer kayıp değilmiş
Bedeli peşin ödenmiş
Şimdi yürüyorsam
Sebebi o yıllar babo.
Ölümün kaç adı var diye sordum
Cevabı buldum artık:
Ölüm
Pes ettiğin gündür.
Ve bak…
Ben buradayım.
Son sözüm şudur babo
Kimse alkışlamasa da
Kimse anlamasa da
Ben bu hayattan
İzin almadım.
Kırıldım
Ama yönümü değiştirmedim
Yaralandım
Ama adımı geri atmadım.
Işıklar sönsün
Sesim kısık kalsın
Ama bu cümle
Herkesin kulağında çınlasın:
“Ben bitmedim.
Ben tamamlandım.”

Sevim Şahin