Bulutlarla öfkelenmiş, yıldırımlar düşüyor,
Toprak ana çaresiz, evlatları pişiyor.
Denizler öfkelenmiş, göğe çıkmış dalgalar,
Martılar susmuş şimdi, gülüşüyor kargalar.
Neden bu kadar öfke, nedir kızdıran olay,
Doğa intikam mı alıyor, bu kadar kolay kolay.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta