Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Duyarli yuregini saygi'yla selamlarim,SAIR...
dusunmese,yaratmasa neye yarar,denir mi,insan
soyle hele soyle,iki_uç_bes_sekiz daha soyle,can
insan ol insan de o hokkabaza,deki;hani,var mi dunyan.?
kirlettiler,soydular,yundular,katledilir pesine doga ve..insan
selam olsun selam sana,can.!
Gerçekten çok güzel ifade etmişsiniz. Tebriklerimle...
gerçekten binalr arasında nefes almak bazen zorlaşıyor ne acı...toprak kokusu.. uzun süredir duyamıyorum hissetmiyorum
yaşadığımız dunyayı o kadar dar kalıplar içine aldıkki artık ne toprak kokusu geliyor burnumuza nede sabah uyandığımızda bir kuş cıvıltıısı kulağımza..
insan kadar canavarı var mı acaba. ona sunulanı, ona verilen en değerli öge ile yok etmenin peşinde. oysa rabbi ona. dünyayı çözümlemeyi, zekasın kendi için en iyi olanı bulması için vermişken. ne mutlu doğaya bir sözle bile katkıda bulunana. yüreğine sağlık. hayırlı bayramlar.
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta