Doğan Ümit Aksel Şiirleri - Şair Doğan Ü ...

Dipsiz kuyulara attın beni
Kurtarayım diye el uzatmadın
Kararttın da benim aydın dünyamı
Küçücük bir ışık bile yakmadın

Talihe küstürdün acılar verdin

Bir ateşsin yürekte yanıp yanıp kor olan
Gözlerin aşk deryası yüreğe girip dolan
Ben bir bahar görmeden açmadan birden solan
Ateşinle kavrulup yanan bir meşaleyim

Sevdayı sende buldum yaşamanın tadını

Sevgi budur aşk böyledir daha önce sen bilmezdin
Kimseleri beğenemez başkalarını sevmezdin
Ateştesin közler gibi yaktım seni şimdi artık
Benimle hiç eksilmedi daha da çok arttı derdin

O an delice sevmeyi sen aşkı öğreneceksin

Sana gelmeliyim bir akşam
Gözlerim yaş yürekte sevgiler
Tutmalıyım öpmeliyim ellerini
Sevilip sevmeli tüm sevenler

Sende ben gibi istemsiz

Yaşanan bu sevgiyi birden bire bitirdik
Ufuk ufkuna artık yok kalkan gemilerim
Karanlıklar sardı hep bizim tüm çevremizi
Bir kör gibi bakıyor güzelliğe gözlerim

Sensizlikte sokaklar senin aksinle dolu

Arzular kırbaç kırbaç yüreğimde şaklarken
Sevdayla bir hoş olur benim şu dertli başım
Yıldızlar unutturur bana yalnızlığımı
Kahredici geceler onlardır hep yoldaşım

Dudağımda belirir yokluğun birden iz iz

Bırakın dertlerimle baş başa yaşayayım
Bu benim tek arzumdur istemem mutluluğu
Aydınlık tüm günleri sizlere bağışladım
Bırakın bana yalnız aşklarla sarhoşluğu

Üstümden artık çekin kirli eli istemem

Değmezmiş senin için hep özünler yazmaya
Değmezmiş yıllar yılı aşkına ağlamaya
Olanaksız bilirim seni bir an unutmak
Tutkunuyum seninle can cana yaşamaya

Gönlüme saplanıyor o zehirli bakışlar
Aniden gözlerimde ateş gibi yanmalar
Damarımda kansın akıp dolaşıyorsun
Seninle başkalaşır yaşanan tüm anılar

Yıkıldı birden bire beslediğim umutlar
Aklımda geçmişlerden tek bir anı tek iz yok
Ben duygular adamı ben yaşarken yaşamı
Bir baktım ki geriye aşkımız sevimiz yok

Yaratmışken putumu sensiz olamıyorken