Doğal insan, gürültünün sustuğu yerde kendini duyar. Ne kalabalığın alkışına muhtaçtır, ne de aynadaki suretine. Toprağa çıplak ayak basar, rüzgarı bir dost gibi selamlar. Kalbi yalanla süslenmemiştir; düşündüğü, hissettiği ve söylediği şey birdir. Dünyayla kavga etmez, çünkü onunla bir olduğunu bilir.
Doğal insan, insan olmanın inceliğini unutmamış olandır.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Ne güzel demişiniz
beğeni ile okudum
dilinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta