Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
bir çocuk ağlıyor gecenin karanlığında
yalın ayak umutlar
bekle çocuk geleceğim bir sabahın şafağında
umut olacağım yarınlara.
benim adım, barış,sevgi
dünyaya ışık olurum belki...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta