İnsanlık anlamıyor, nefsini dinliyordu,
Hıncı ve kini vardı, Rab’bi tanımıyordu…
Ne vaşak bırakıyor ne onu tanıyordu,
Doğayı katlediyor, ona hiç acımıyordu…
Sanki yemin etmişti, leoparı vurmaya,
Çileyi koklayıp gül niyetine
Zindana girersen, beni de çağır.
Sabrı, kanaatı bal niyetine
Ekmeğe dürersen, beni de çağır.
Bazen iki dünya sığar içime
Devamını Oku
Zindana girersen, beni de çağır.
Sabrı, kanaatı bal niyetine
Ekmeğe dürersen, beni de çağır.
Bazen iki dünya sığar içime




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta