Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
şiirde anlatılan ikinci vatan neresi bilmiyorum ama 'Almanya acı vatan' diyesim geldi.. savaş sonrası ülkemiz yeni yeni kalkınmaya çabalarken elin oğlu ! aya gidiyordu.. öyle olunca da ekmeğini yabancı vatanlarda aramaya çıktı memleketim insanı.. ve hasretlik çöreklendi yüreklere .. vatanın havasına toprağına, ağacına gülüne... işte böylesi bir zamanda içini dökmüş sayın şairim, bizlere de okumak düşüyor.. saygılar efendim..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta