Diye Bir Yangın Şiiri - Ünal Serhat Yorg ...

Yaşamak öyle hafif bir söz değildir kardeşim,
Ağza alınırken bile ekmek gibi, su gibi,
Ve bazen barut gibi kokar.
Yaşamak bir ağacın dalında sallanan
Korkusuz bir serçe değildir yalnız,
Aynı zamanda sehrin ortasında,
Betona sıkışmış bir kökün,
İnatla toprağı aramasıdır.
Yaşamak ellerin nasırlıysa daha ağırdır,
Ceplerin boşsa daha gerçek,
Gözlerin karanlığa alışmışsa daha parlaktır sabah.

Öyle yaşayacaksın ki,
Dünyanın bütün kilitleri
Senin kalbinin gürültüsünü duysun.
Öyle yaşayacaksın ki,
Bir fabrikanın sabah düdüğü,
Senin ciğerlerinde ötsün.
Ve öyle yaşayacaksın ki
Kaldırım taşları bile bilsin,
Buradan bir insan geçtiğini.

Çünkü yaşamak
Bir defa verilen bir emanettir
Ve emanet dediğin şey
Ceket gibi giyilip çıkarılmaz.
Yaşamak dediğin
Bir kavga biraz.
Ama yumruk değil yalnız,
Bir çocuğun alnındaki teri silmek de kavgadır,
Bir kadının yükünü yarıya bölmek de,
Bir yaşlının bastonuna omuz olmak da.

Bazen meydanda bağırmaktır adalet diye,
Bazen karanlık odada tek başına düşünmek.
Bazen yere düşen bir kitabı kaldırmaktır.
Yaşamak bir tren gibi geçer içinden zamanın,
Vagonlarında umut taşır, kömür kokar, çocuk taşır.
Ama bazen raydan çıkmış bir gece olur
ve insan yüreğini el feneri gibi tutar önüne.

İşte o zaman
Daha sıkı yaşayacaksın.
Çünkü insan dediğin
En çok karanlıkta belli olur.
Ama kimseye miras kalsın diye değil.
Sırf dünya biraz daha yeşil olsun diye.
Sırf bir serçe konacak dal bulsun diye.
Sırf bir çocuk gölge görsün diye.

Yaşamak kalbini göğsünde duymaktır biraz.
Bilmelisin kardeşim bir gün en sert duvarlar çöker.
İnsanın umudu eğer doğru yerden filizlenmişse
Toprak kadar sabırlıdır.
Bu yüzden yaşamak dediğin mum değildir.
Yaşamak rüzgâra rağmen kocaman bir yangındır.

Ve sen o yangının içinden geçeceksin
Ellerin yanacak belki gözlerin dolacak.
Ama yine de diyeceksin ki:
“Dünya güzeldir ve insan yaşadığı sürece,
Onu daha güzel yapmakla yükümlüdür.”
İşte böyle yaşayacaksın.
Yani göğsünü gökyüzüne açarak,
yani yüreğini bir meydan gibi geniş tutarak,
Yani ölüm kapını çalsa bile,
İçeride hayatın gürültüsü duyulsun diye....