Hani ey Nâmık Kemâl, müsâdeme-i efkârdan bârika-i hakikat doğardı?
Kendimi bildim bileli (bilmek burda çok iddialı) Gebeyim!
Haldun Taner üstad, hayatın imbiğinden
elekle damıttığı nesrini kaleme dökerken
görünce mahzûnlaştığım
vaslına can attığım
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta