Kalbim kiralık bir konak yaptın
oraya her çeşit güzel bıraktın
sefahat içinde sel gibi aktın
hala doymadın mı divane gönül
arı gibi her çiçekten bal aldın
nerde bir güzel görsen daldın
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Kemal Gülali hayattan bıktım
çürüttüm varlığım temelden yıktım
elimle ben kendi canımı yaktım
çektiğim elinden yetmez mi gönül
kaleminiz daim olsun
YÜREĞİNİZE KALEMİNİZE SAĞLIK
mükemmel bir şiirdi saygılar usta kaleminize
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta