Diş Şiiri - Mert Kanmaz

geceyi duydum
ama ses değil, plastik bir diş sesi gibi
kulağımdan girip mideme oturdu
bir şey battı gözümün içine
gözüm yoktu
sadece içime düşen bir boşluk vardı
bir salyangoz yürüyordu alnımda
arkasında bıraktığı iz
bütün kararlarımı bozuyordu
birisi ismimi unuttuğunda
bana “öl” demiş sayıyorum
çünkü başka ne yapılır unutulunca
bütün odalar aynı nefesi alıyor
ama ben hâlâ boğazımda bir pervaneyle yaşıyorum
her döndüğünde biraz daha parçalıyor dilimi
biri bana su verdi
ama içindekiler balıktı
ben içtikçe
gözümün içine yüzmeye çalışıyorlardı
ayna yoktu
ama ben yine de kendime bakıyordum
bakışlarımı duvar kusuyordu
duvarlar kustukça ben doğuyordum
doğdukça eksiliyordum
yatağın altı yukarıdaydı bu gece
üstüne yattım
ve içimdeki tüm rüyaları ezdim
biri bana "dayan" dedi
ama cümlesi çürük bir meyveydi
yüzümde patladı
tadı yoktu, ama ses çıkardı
herkes susuyordu
çünkü ben konuşunca kelimeler titriyordu
cümle kurmadım
dilimi yere attım ve üstüne bastım
bir şey demek istemiyorum artık
bir kapı açılmıyor diye duvarları delmeye başladım
ve ellerimle değil, kafamla vurdum
bilekler işlevsiz
avuçiçlerim yanıyor