Ömrümü sür, çürüyen topraklarına
/ Belki yeşersin! ..
İnzivada cismim, her şeyden uzak
Ve tohumlarım…
Sür ömrümü
doğurması bitmiş duyularına.
Dolunay olur belki
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




neredesiniz ey sevgili şair'im, bilmiyorum !
sonsuz bir saygıyla reveransa duruyorum
satır'larınızın huzr'unda,
-diril-mek adına
kuruluyorum satır'larınıza
dipsiz hazlarla
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta