Dirhem Dirhem Tükeniyordu İnsanlar

Herkesin öldürecek cesareti vardı,
hem de aşkla, büyük bir serinlikle.
Acılar kol geziyordu sokak aralarında;
dile kolaydı söylemek,
ama mümkün müydü anlamak her yana sinmiş hüznü?

Gökyüzü kesintisiz maviydi,
yeryüzü kasvetli ve kanlı.
Bir tanrı, bir ışık, bir umut
yeterdi belki bu savaşı susturmaya.

Dirhem dirhem tükeniyordu insanlar,
gökteki melekler susturulmuştu.
Tanrı ise seyirciydi;
bütün hesapları mahşere bırakmıştı.

Ve geceler uzadıkça karanlık daha çok yer ediyordu içimizde.
Aynı yüzlere bakıyor, aynı sessizliği büyütüyorduk.
Kimse masum değildi artık, kimse bütünüyle suçlu da.
Eller titremiyordu belki ama kalpler çatlaklarla doluydu.

Bir çocuk ağlıyordu uzak bir köşede,
sesini kimse duymuyordu.
Çünkü herkes kendi içindeki savaşı kazanmakla meşguldü.

Sabah oluyordu yine de; güneş doğuyor,
mavi gökyüzü hiçbir şey olmamış gibi üstümüzü örtüyordu.
Oysa içimizde ki kan hâlâ sıcaktı.