Dedirtiyor işte hayat insana, en dememesi gerekenleri,
İnsanı her yönden zorluyor.
Artık bir şeylerin kıyısına geliyorsun,
Düşmemek için direnmek zorunda olacak kadar kıyısına,
Çok fazla kıyılarda dolaşıyorum şu sıra,
Hatta uzun zamandır.
Kapıdan çıkınca gülüyorum mesela,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta