Direniş Şiiri - Ömer Altıntaş 4

Gece nedir, diye düşündüm dalgınlıkla
Gece,
Bazen, bir garip anılara merhaba demek benim için
Zaman zaman geri döndüğüm hatalarım
Sonunda pişmanlıkla dünya ile karşı karşıya kaldığım şimdim
Bakıyorum ona
bakıyorum, bakıyorum, bakıyorum..
Sonsuz bir hissizlik..
Üzüntü akıyor penceremden
O güzel yüzün ve karanlık çarpışıyor içimde
Acılarımı toparlayıp, bir annenin kollarına bırakmak istiyorum kendimi
Sessizce, sessizce..

Geceleri,
bıçakla oyduğum aşk değil,
Aşk değil bu.
Üzüntümden çıkan acının sesi bu
Kendime açtığım zarif bir yara bu
Kanıyor, en sağlam yerim
Ve dökülüyor
Kucağımda mayhoş erikler
Dökülüyor çocuksu, topladığım umutlarım
Kanıyorum, kanıyorum, kanıyorum..

Ben
Gecenin içini açarak gizli bir kapı açtım
Her gece arıyorum kendimi
O kapıdan geçtiğimde
Ben ve kendim, iki telaşlı ve ters birer yolcuyuz
Yürüyorum mazinin tepelerinde
Acıklı bir şarkıya çalıyor yüzüm
Annemin sesiyle sabah olan dünyaya kalkıyorum
Aradığım,
Uykunun en tatlı, en güzel güzel olduğu yıllar
Aradığım,
Anam, hadi kalk oğlum demesi.
Bakıyorum, bakıyorum, bakıyorum..

Ne saf bir hayatmış yaşadım gitti
Ağlamaktan utanacak yaşa geldiğimde anladım, şu yaşadığım hayat,
Hayat değilmiş
Agladığımda yanımda kimse kalmadığında anladım
Bugün bir daha ölmüş annem
Bir daha anladım
Artık ders almanın zamanı geldi ve geçtiğini..
Durulmanın, durulanmanın, kabullenmenin vaktidir simdi
Aşk diye bildiğim şey, aslında yaşamak ve çektiğim acilardı
Boşuna,
Teselli nedir ve nasıl bulunur?
Boşunaymış,
Umudumu ektiğim toprak.
Toprak ölü, sesim ağarmış..
Duyulmuyor, duyulmuyor, duyulmuyor..

Şimdi
En sağlam yanım sallanıyor
Hirpalaniyor govdem dünya ile
İki şey, hatırına yaşıyorum
Ölüm ve o güzel yüzün
Karım yani,
Gözleri acıları kucaklayan..
Çocuksu şeylerimi arada bir hatırlatan
Yorgunlugumu körleyen
Beni körkütük seven o zarif kız.
O dahi, çözemiyor beni.
İnce bir yaranın kapanmayışı bu..
Bakiyor yüzüme,
Bakiyor, bakıyor, bakıyor..

O,
Serinlik hissiydi, benim için yüzüme gelen..
Yaşamak ve direnmekti.
Benim en sağlam direnişim sanaydı
Onun içindi,
bu hep taze tuttuğum acılar
Onun içindi kildigim namazlar
Beni,
heveslerimden ayıran,
Beni dünyadan ayıran..
Gülüşünde, doymanın hissi..
Saklandım orada,

Büyümek,
Seninle ne güzel karıcığım.
Yeri geli güler, yeri gelir acıma gözlerini sürerim
Her sabah mayhoş uyanırız seninle
Her sabah baba gibi olmayı öğrendim
Öğrendim eve gelirken iki ekmek almayi
Baba olmanın nasıl bir şey olduğunu..
Öyle böyle,
Ortaladım hayatı..
belkide kısmen.
Oysa bir yanım hep
Yeniden örseleyip tirpanimi genç gibi suvurmak istiyor tarlalarda
Bir yanım hep babam
Babam,
Merhameti, tek başına sırtlamış, yorulmanın uğramadığı adam
Acının duymadığı, korkunun yanaşamadığı...
Adımları, merhametle basan toprağa.
Babam,
İncitmeden geçti gitti buradan
İşte buradan gitti babam.
İşte buradan.
İçimden..
Onu,
Hep bir örnek olarak göstereceğim çocuklarıma
Ve en sonunda, baba olduğumda
Artık her şeyi daha iyi anlamış olacağım
İş, işten geçmiş..
Üzüntüm,
Hep benimle yaşayan, benimle büyüyen yaradır.
Umuttur, taşıdığım en ağır ağırlık
Ölünce bile hala devam edecek gibi görünen o his
Ya rabbel alemin..
Çok şükür, çok şükür, çok şükür..

Geceleri,
Üzgün uyuyorum.
Bir şeyleri unutmamış doyamadan..
Ve babamın gülüşleri
Ve çocukluğum..
Hafızamda bir mıh paslı.
Mıh çünkü,
Marangoz olan babam iyi bilir bunu
Onun çivilerini tüketen bir çocuktum ben
Oyuncak yapmak için..
Çaktığım çiviler, hafızamda birer acı olarak duruyor şimdi
Her şeyde ve her şerde bir hayır var dedim
Sustum, sustum, sustum..

Ya rabbel alemin
Çivileri sokecek o kerpeten hani nerede?

ÖMER ALTINTAŞ