Direnç Şiiri - Dağlar Özügüç

Fakirlik zordur baş eğdirir insana
İddiası olmayanın dünyasını değiştirir
İnsan kendini koyverdiği anda
Biraz yalnız biraz daha güçsüz olur
Umudunu yitiren kalp erken yorulur
Sırtını hayata dönen yüz,
Kendi gölgesinde savrulur
Yol dediğin dikenli, zaman dediğin acımasız olur
Ama direnen yürek;
Karanlıktan iz bırakmadan kurtulur
Düşmek kader olabilir, kalkmak ise iradenin sesidir
Bir avuç inanç bazen koca ömrü taşır
Bir damla sabır en sert kayayı aşındırır
Gece ne kadar uzun olursa olsun
Şafağa en yakın an,
Karanlığın direncini yitirdiği o andır