Diren Anadolu Şiiri - Namık Ant Benson

Anadolu…
Bir toprak adı değildir yalnızca,
Bir çağın yükünü sırtlanmış
Bir yürektir.

Dağları susmaz,
Taşı konuşur.
Her karışında bir ayak izi,
Her izde bir direniş vardır.

Güneş burada
Başka doğar,
Toprağa daha ağır iner.
Çünkü bu toprak
Terle yoğrulmuş,
Kanla sınanmıştır.

Anadolu,
Kağnı gıcırtısında sabrı öğrendi,
Tandır başında umudu.
Bir tas çorbayla bölüştü hayatı,
Ama vatanı
Asla bölüştürmedi.

Kimi zaman
Bir ana oldu,
Evladını cepheye uğurladı.
Gözyaşını toprağa akıttı,
Adını tarihe yazdı.

Kimi zaman
Bir çocuktu,
Çıplak ayakla yürüdü kışa.
Ama başı diktir hep,
Çünkü kaderine
Boyun eğmedi.

Anadolu,
Alparslan’ın duasında,
Yunus’un sözünde,
Hacı Bektaş’ın nefesinde yürüdü.
Kılıçla açtı yolu,
Sözle mühürledi.

Yandı,
Yıkıldı,
Ama tükenmedi.
Her düştüğünde
Bir kez daha ayağa kalktı.

Ve bir gün
Mustafa Kemal geldi bu topraklara,
Anadolu ayağa kalktı.
Bir millet
Kendi adını
Yeniden söyledi.

Bugün hâlâ
Rüzgâr esecekse bu ovada,
Bayrak dalgalanacaksa bu dağda,
Bil ki
Anadolu
Nöbettedir.

O bir harita değildir,
Bir duruştur.
Bir geçmiş değil,
Devam eden bir destandır.

Susarak direnen,
Bekleyerek kazanan,
Ve her şeye rağmen
Vazgeçmeyen
Toprağın adıdır Anadolu…