ah’ların dipsiz kuyusuna uzattı elini,
niyetlenmişti zira,
çekip alayımda sileyim o derin yaraları,
kurtulayım pişmanlıklarımdan! …
yine bir ah’ı büyütüp beslediğini bilemedi işte,
bilemedi ve uzattı elini geçmişin dipsiz kuyusuna…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta