Issız bir yerde dolanıyorum.
Hayat denen bu dar sokaklarda
Yüreğimin bile götüremeyeceği kadar uzaklara gidiyorum.
Büyük bir hızla koşmaya başlıyorum hiçbir zaman soluklanamadığım kadar yol alıyorum.
Tıpkı zamanın alıp götürdüğü yaşamlar gibiyim.
Sonsuz yalnızlığım sanki hç ayrılmamış gibi yanıbaşımda.
Sonra birden bu duygularla sokağımda buluyorum kendimi.
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
Devamını Oku
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta