Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Anlam yüklü değerli çalışmanızı yürekten kutluyorum. .+.+. Saygı ve sevgi ile kalın.
Hikmet YURDAER
Sitem satırlara nakış,nakış işlenmiş ve etkileyici çok güzel bir çalışma olmuş,sizi yürekten kutluyorum hocam,kaleminiz var olsun,saygılar.
Aşk bu bir düştümü yüreğe insanı kör, sağır deli, avare eder. yüreğinizden dökülen ne güzel bir duygu yumağı okurken bitmesin dedirten bir çalışma olmuş. Kaleminize yüreğinize sağlık şiir tadında şiirce kalın. ++
Aşklar bir masal gibi başlar..Son her zaman mutluluğa dokunmuyor..Yorgun yüreğin çığlığı gibiydi şiir. Aşk için söylenecek her kelime söylenmiş gibi.. Yol kapanmış bir kere..Ne geri dönebilir ne siz gidersiniz...
Çok güze bir şiir. Keyifle okudum..Kutluyorum. Saygılarımla..
Insan, göz acip kapayincaya kadar gecen ömründe,her yol denendigi halde bir sonuca varilmamissa ve ilerisi icinde hicbir umut kalmamissa,gercektende hayati iki tarafada zehir etmenin bir anlami olmaz diye düsünüyorum.Öbür taraftanda insanlari oldugu gibi kabul edip,hal ve davranislarimizi karsi tarafa göre ayarlayarak,uysal davranarak birlikteligi sürdürmekte baska bir alternatif olabilirmi..!
Hocam,icinizden gelen o samimi duygularinizla,gercek hayatta her zaman yasanilan böylesine önemli bir konuyu kaleme aldiginiz,hüzünlüde olsa,ister istemez okuyucuyu konunun icine cekip,etkileyen degerli siirinizi ve sizi cani gönülden kutluyorum.selamlar,saygilar.++ant
Dinlemek, saymak, hoş görmek bir yere kadar. Eğer, daha fazla yol alınamıyorsa, elbette dinlemek gereksizdir. Zararın neresinden dönülürse, kârdır dercesine. Yüreğine sağlık.
Anlatacak çok şey olabilir... Konuşulur, uzunca...
Ama sonuç değişmiyorsa, bence de 'oyuna son demeli..' Dinlememeli...
Dinlemek, konuşmaktan her zaman zordur, çünkü..
Kutlarım şiiri ve sizi Talat Bey...
yine örnek denilecek bir şiir olmuş hocam,
iyi ki varsınız iyi ki yazıyorsunuz.
kutluyorum.
Bilmem kaç sefer okudugumu ama şiirin içimde yer edindi ..şiir yazmak ustalık ister marifet ister duyguları yeri yerine koymak kalemin ucundan okuyucusuna duygulu anlar yaşatması gerek ben bunlari yaşadım kalemine duygularina teşekkürler...
Sanki bu şiir sabrın taştığı, sitemin tavan yaptığı bir anda yazılmış. ben yine de diyorum ki, anlatmak isteyeni dinlemekte yarar var. Yine de şiiri yazanındır tercih. Kutluyorum öğretmenimi ve şiirini saygımla...
Bu şiir ile ilgili 10 tane yorum bulunmakta