Ben,
meçhul düşüncelerle boğuşurken,
sen
âsi bir rüzgâr olma yüreğimde.
Taşkınlığımı dizginleyen bir ses,
huzuru veren bir yoldaş ol bana.
Ben;
aşk nedir, sevda nedir bilmem.
Zihnim bir bataklık, gülemem.
Sen;
içimde huzur veren bir ses,
yüreğimde açan bir gül ol.
Ben,
sararmış solmuş bir gül bahçesinde
beklerim dikenlerin sinesinde,
yeniden yeşermek ümidiyle.
Sen,
umudun umudu ol yüreğime.
Kayıt Tarihi : 2.2.2026 00:31:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!