Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Arif bey zengin ile fakirin mutluluk açısından çok bir farkı yok atalarımız derki az yiyen çok yemiş,çok yiyen af edersin bok yemiş derler bu güzel şiiri kutluyorum,,10
Boş versene arkadaş yürüsün gitsin devran,
Kapatıver gözünü, etme âlemi seyran
Kusana değin götür sonra da biraz ayran…
Oluşacak ürünü tahmin etmek zor değil
MUHTEŞEM FİNALİYLE GÜNÜN ÇİRKİNLİKLERİNİ TAŞLAYAN BİR ŞİİRDİ. harika... kutlarım arif bey...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta