DİLSİZ ACILAR
İçime tüneyen umut kuşlarını zamansız vuran avcıydı ölüm
Matem dağıtan akşamlarda öksüzlük denen kurşunla vuruldum
Ne öldüm ne de yaşıyorum
Sen şefkatten bir denizdin ben o denizde boğuldum
Büyük acılar dilsiz oluyor anne.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Duygu yüklü şiirinizi
beğeni ile okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta