Diller Utansın Şiiri - Sadık Kocabaş

Yolun sancağını dosta satanlar,
Rızalık şehrine yalan katanlar,
Kendi gölgesine çalım atanlar,
Sırrı şekle boğan diller utansın.

Ocağın külünü üfleyip söndüren,
Kadim erkanını terse döndüren,
Hakikat atını nefse bindiren,
Soyu kibre bağlayan eller utansın.

Biz vardan var olduk, yokluktan değil,
Özü darda bildik, çokluktan değil,
Hakk’ı canda bulduk, şekilden değil,
Ruhu tahrip eden haller utansın.

Gençler kaçar elbet boş sözünüzden,
Uzaklaştınız siz kendi özünüzden,
Hırsın perdesini çekin gözünüzden,
Puta secde eden kullar utansın.

Mürşit postu değil, derttir bindiğin,
Ateşten gömlektir sönmez yandığın,
Dara çekildin bak, yoldur bildiğin,
Kalemsiz Şair'e gerçek ayandır.