Dilinde bin mazeret, gönlünde koca bir set,
Bana her adımın yük, her sözün bir esaret.
"Yorgunum" dediğin an, biter bende metanet,
Meğer sevdan sahteymiş, gözlerin bir işaret.
Bana gelince yolların hep yokuş, hep uçurum,
"Yorgunum" dediğin yer, benim son durduğum durum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta