Kızıl akşamları kucaklıyorum odamın karanlığından,
Kor ateşler gibi yalnızlığım yakıyor tenimi durmadan,
Kayıp gitmiş ömrüm, ben istemeden avuçlarımdan,
Gençliğimi almış dilenci yıllar bana sormadan.
Yüzümdeki çizgiler benim mi? çok zalim baktığım aynalar,
Bu yorgun yürekte kalmamış, tükenmiş umutlar,
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Zamanı durdurmak istedim, olmadı yapamadım,
Hapsettim bütün baharları yüreğime, tutamadım,
Eylül akşamları çökmüş gözlerime, ağlayamadım,
Affet beni gençliğim, dilenci yıllardan kurtulamadım,
Böyle biraz daha mı sade dersiniz ?... Yüreğinize sağlık...
enteresan! çok enteresan...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta