Ademin Alemi Şiiri - İsmail Uysal

Alemin içinde bir adem; insan...
Ademin içinde ne alemler var
Sanırsın et-kemik, birkaç damla kan
Kansız, omurgasız ne ademler var

İnsan, ne sade kalp ne sade akıl
Vicdana yük oldu kalpteki hasıl
Sayesi içinde kayboldu asıl
Haktan şer devşiren nice demler var

Varlıkta saltanat bulamiyoruz
Azlıkta kanaat bulamiyoruz
Cami var cemaat bulamıyoruz
Birlikten dirlikten çıkmış cemler var

Bir yastıkta koca karı yabancı
Toprak bizim buğday, darı yabancı
Kovan bahçemizde arı yabancı
Peteğin içinde saklı semler var

Kalp değil dil aşkı yaşayan güruh
Bedeni kutsuyor, ötelendi ruh
Diriyken mevtanın ölüsüne yuh!
Şerden nem devşiren ne kalemler var

Adalet dişe diş, kana kan ister
Yürek işi zordur, cana can ister
Hayat her köşede bir kurban ister
Ölümde, ölümsüz ikilemler var