Aynı yerden iki kez kırılan bir kemiği andırıyor uyandığım tüm sabahlar.
Sararmış aynalar kırıyorum yüzümü yıkarken
Yüzüm asılan çerçeveden çıkıyor o an
Bir intihar girişimi gibi gülümsüyorum yine olur olmadık duvarlarda
Yarasına küsen o kabuk düşüyor…
Yokuş yukarı koşmanın yarışındayım. Damağıma yapışan bir izmaritle şarkılar söylüyorum sana. Korkak bir kelebek konuyor kirpiklerime ve ben mezarını suluyorum ara ara…
Görüyorsun ya ömrümüzü kör bıçakla kısaltıyoruz.
Sana her solukta daha çok yakınlaşan raylar döşeyerek geleceğim. Kısa cümleler döşe parmak uçlarına. Çünkü ben her devinimde makas değiştiren bir kalp taşıyorum.
Dikenli tellerle gerildi içim
taşlar atılan bahçelerimi sulamayı bıraktım
dışıma ağlıyorum artık
bir avuç kahkaha yolluyorum gökyüzüne
gülüyorum ve güldüğüm yerden topluyorum çiçeklerimi
ki o çiçekler defalarla ezilmişti
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!