Dilek ağacı 1 Şiiri - Barış Kaya

Bir ağacın gövdesine
adını değil,
umutlarımı kazıdım bugün.

Rüzgâr okşar mı bilmem,
bulutlar yağar mı üzerine
ama yapraklar örter sırlarımı.

Her dalında
yarım kalmış bir dilek,
gecikmiş bir gülümseme,
susmuş bir hatıra asılı.

Kökleri toprağın kalbinde,
benimkiler geçmişte.
İkimiz de
unutmamayı öğreniyoruz yavaş yavaş.

Bir dilek bıraktım en ince dalına:
Kırılmasın diye umut,
solmasın diye sevgi,
yorulmasın diye insan.

Gece olunca
yıldızlar gelip konar üzerine,
her biri bir “olur belki” fısıldar.

Ve ben,
her sabah yeniden
o ağacın gölgesinde
kendime sarılmayı öğrenirim.