Buruk gönlün, sevgisiz ve ümitsiz kalmasın,
Boş kederler, yüzünden tebessümü çalmasın,
Mutlu gözler, katiyen gözyaşıyla dolmasın,
Gerçek günyüzü, pencerenden eksik olmasın.
Ne olur gözlerin dalıp dalıp gitmesin,
Ruhundaki güzellik karanlıkta yitmesin,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta