Dile Kolay Şiiri - Elif Akçasarı

Kimsenin bilmediği bir şeydi.
Kemiklerimi kıran rüzgara kafa tutup yanına gelmek.
Geldiğimde orada olmasan da, eminim daha önce orada bulundun.
Bunu hala hissedebiliyorum.
Aradan senelerde geçse, insanlarda geçse, kalbinle aramda hiçbir şey yok..
Benim muhattabım o, sen değilsin.
Benim muhattabım gözlerin, sen değilsin.
Onlar senden çok farklı konuşuyor.
Onlar beni seviyor..
Dilin inkar etse de, kokun başka tenlerde gezse de kalbin hala benim..
Alıkoyamıyorum bu ellerimi seni yazmaktan.
Sayfa sayfa dökülüyorsun parmak uçlarımdan.
Mürekkep kokusuyla dönüyor başım.
Farkında olmadan yaktığım sigaralar.
Beynimi kemiriyor sanki..
Isınmak istiyorum, ateşler düşüyor elime avucuma..
Ama yok olmuyor işte.
Baharı özlüyorum, soğuktan titreyen kuşlardan vazgeçercesine..
Sonra seni özlüyorum, şeytanı cennete aşık edercesine..
Kimse anlamıyor..
Hala kendi kendime anlatıyorum seni.
Aldatıyorum bazen, sonra atlatıyorum yeniden..
Seni gösteriyor parmaklarım.
İşte o Adam..
Ellerini bağlamış, sanki mahçup..
Yanakları kızarmış, biraz rezil..
Bense, onu göklere çıkaracak kadar aşık..
Bazen öyle bir gülümsüyor ki bana, Tanrının kim olduğunu düşünmekten bile vazgeçiyorum.
Bazen öyle bir sarılıyor ki bana, annemi unutuyorum..
Bazende öyle bir dert bırakıyor ki üzerime, yalnızlıklar peşpeşe diziliyor boğazıma..
Yutkunuyorum gitmiyor, usul usul akıyor içime..
Tıpkı terinin vücudundan akışı gibi..
Parmak uçlarımı gezdirirdim bedeninde, biraz ıslak biraz sıcak..
Sonra hissederdim önceden dokunmuş elleri..
Kanatmak istiyordum, etlerini sıkıca tutup koparmak..
O anda tırnaklarım geri çekiyordu kendini..
Kaşlarım çatmayı bırakıyor, dudaklarım hafifçe çekiliyordu kulaklarıma.
Kıyamıyordum işte..
Dile kolay adam, seni unutmak dile kolay..
Gerçi o bile unuttum diyemiyor ya neyse..
Elini sokmuşsun kalbime kadar!
Şimdi çıkıp gitsen ne olur, yanımda kalsan ne olur..
Kalsan da seni bekleyeceğim, gitsen de..