DİL ile KALP hiç ayrılmaz dostlarmış.
DİL KALBE güzel zikirler söylermiş,
Buda KALBE huzur verirmiş.
DİL bir gün yaralanmış...
Yaralarından ne söylediğini bilmez olmuş
KALBİ kırmaya başlamış ve
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta