Gül-i ruhsarın, kıldı beni kendimden azade.
Hecrindendir naçar gönül nârında karardade.
Firakın mı bu ömrü viraneye medyûniyet.
Gayri nâlandır vîsale kadar, bu meftuniyet.
**
Bil ki hüsranındandır. Cümle gülşene de a’dayım.
Biçare peymanımla hem, iflah olmaz gedayım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta