dikili taşlar var önümde
gölgesinde binbir hayatlar
demiryolları attın kalbime
üstünde durmak bilmeyen vagonlar
temeli demirlerden örülü bi ağ
treni kaybolmuş vagonlar
ruhları kaybolmuş bedenler
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta