Dijital Yalnızlık Şiiri - Osman Akçay

Camdan bir hapis bu, her taraf ekran
Işıklar sönünce, olunur hüsran
Ellerde telefon, hiç bitmez buhran
Sinyaller içinde, yittik hepimiz

Mavi bir boşluğa, bakarken gözler
Pikseller içinde, kaybolur yüzler
Sanal bir sevdaya, bağlı tüm sözler
Ruhsuz bir gölgeyle bittik hepimiz

Gemiler hayalet, denizse bir ağ
Kurmuşuz hepimiz, demirden bir bağ
Yaşayan ölüyüz, sanmayın ki sağ
Çevrim içi çöle, gittik hepimiz

Bildirim sesleri, sanki fırtına
Sığınıp ekranın, buzdan katına
Yalnızlık yüklenir, herkes sırtına
Bir ömrü hebaya, ittik hepimiz

Klavyenin başında, geçerken ömür
Yürekler buz tutar, gözlerse kömür
Dijital kafeste, beynini sömür
Gerçekten koparak, battık hepimiz

Neon yıldızları, örter göğümü
Kimseler çözemez, bunca düğümü
Görmezden geliriz, sessiz ölümü
Sabah ezanında, yattık hepimiz

Dopamin mi kalır, her gün humardan
Fiber yollar geçer, güya damardan
Ders de alan olmaz, bunca şamardan
Sanal bir cennete, yattık hepimiz

Dr.Osman Akçay (Seğmenoğlu)