Önce gözlerin değdi akşamıma,
Bir ince sızı geçti içimden.
Dünya, eski dünya değildi artık,
Güller başka koktu o günden.
Ne çok özlemişim meğer sesini,
Bir yağmur sonrası toprak gibi.
Ellerine uzanınca ellerim,
Ömrümün eksik kalan tarafı tamamlandı sanki.
Bir insan bir insana bu kadar mı
Yuva olur, huzur olur?
Gül tenine dokunurken usulca,yaprak üzerinden kayan yağmur tanesi gibi
Zaman durur, kalbim çoğalır.
Ne servet isterim ne şöhret,
Bir ömür yeter bana bu yakınlık.
Omzunda dinlenen yorgun başım,
Aşkın en güzel hâli: kavuşmak.
Bir gün ölüm çalsa da kapımızı,
Korkmam artık ayrılıktan.
Çünkü bilirim; bu dünyada bir kez olsun
Ellerini tutmanın mucizesi geçti avuçlarımdan.
Ve anladım sevgilim,
İnsan bazen bütün ömrü boyunca
Bir tek ana hazırlanır:
Sevdiğine dokunabildiği o ilk bahara.
Gökçe Zafer Özaki Ûftade
Kayıt Tarihi : 21.06.2026 04:16:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!