aksayan yüzümdü çarpık şehir
oluklardan akardı kadim kirliliğim
toprak damlı evlerin en masum haylazıydım
ölü gölgeleri gizlerdi güzelliğimi
sırnaşık acizkar oyunlarımla büyüdü çocuklar
peçeli yabanlığım engel olmadı cirit atmaya
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta