Devrim Şiiri - Kıvanç Şener

Kalbinde her zaman büyülenmiş hayâlini,
Geçmişte kaybedip ümidini;
Efsunlu kurtuluş ateşinden duy, düşün;
Parlak, sihirli, kırmızı hülyâlara bürün.

Kanlar içinde halk yere düşmüş, yatardı bak;
Susmak ve korkarak yaşamak hep, değil ki hak.

Hiç durmadan yanan ateşin, sönmesin sesin!
Gölgende bekliyordu şu millet; adâletin
Çığlıklarında doğan bütün gür yarınları;
Özler, içinde gökyüzünün hasta gözyaşı…

Ölmüş giden ve parçalanan kalplerin geliş,
Zincirlerin kopuş, ışığın senle yükseliş
Vaktiyse şimdi; doğdu demektir güneş bize.
Lâkin o şans, o masmavi günler gelir mi de…

Bilmem doğar mı akşama tekrar güzel sabah.
Bir gün şu ateşinle hayat canlanırsa… Ah!
Zulmün çağında hep sana gülmek ne tatlı bize…
Özgürlüğün denizleri sarmış bi’ mûcize…
Rûyayla çıktığım sonu gelmez olan yolun
Sonsuz bir okyanus gibi yorgun ve çok uzun…

Krallar neden sarayda, siyah doymayan ağız?
Bizler neden mezarda, kazılmış çukurdayız?

Dün duyduğum kafesleri yırtan masal gibi
Hakkın cesur ve hür birliği, kırmış şu zinciri.
Birlikte yıkmışız, ne güzel hülyâdır bu pek…
Korkuyla titreyen saraydan ulur köpek…

Ufkunda parlıyor ki neyim varsa bildiğim.
Yoksan neden ben ağlayacakken gülümseyim?

Ölmüşlerin ışıkçısı: devrim…