İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Acizdir insan...
Evrenin kendi devinimi içinde o da katılır devri aleme...
Ama o devinim kendi yasalarını sürdürürken, insan da kendi dünyasını inşa eder, durmadan...
Başka yolu yoktur ilerlemenin..
Eğer 'evdeki bulgur' derdine düşerse, Dimyat hep uzakta, hep ulaşılmaz kalacaktır.. Durumdan vazife çıkarmak isteyenler de 'bir ben bulurum yolunu, akıllı ol' diyerek korkutmaya, biata zorlamaya devam edeceklerdir..
Devr-i Evren, 'Devri Süleyman' yaratmamalıdır...
Naçizane düşüncemizdir.. Şiirin farklı dilinin ve şiirsel yetkinliğinin farkında olarak...
Kutluyor, başarılarınızın devamını diliyorum Metanet Hanım..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta