İnsan, yol bulunca, günbegün şöhret ister.
Her konduğu makamda, bitmeyen izzet ister.
Makam gider, pil biter, düşer halkın içine;
Alışkanlık gitmez de, saygı ve hörmet ister.
(18 Temmuz 2007)
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




KULAGIMIZA TAKACAGIMIZ BIR KÜPE BU DÖRTLÜK
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta