Deviri Değiştirdi Şimdi ki Kadınlar

Ne yemek bilirler, ne ocak yakmak,
Hünerleri ancak bedene bakmak,
Dertleri her gün bir nifak sokmak,
Mutfaktan elini çekmiş kadınlar.

Günde üç öğünü dışardan yerler,
Eskiye "geçmişin modası" derler,
Zahmeti sevmezler, rahatı diler,
Evin bereketini dökmüş kadınlar.

Televizyonlarda kanal gezerler,
Kafesten kaçınca yere sızarlar,
Gördüğü her şeye kuyu kazarlar,
Ekranda ömrünü yakmış kadınlar.

Nasihat eylesen "taciz" der geçer,
Kendi doğrusunu zehirle seçer,
Edep deryasından uzağa kaçar,
Töreyi kenara itmiş kadınlar.

"Bedenim benimdir, karışma" diyor,
Hayanın bendi de yıkılıp gidiyor,
Ruhunu bir boşça hevese satıyor,
Aslından uzağa gitmiş kadınlar.

Ağızda küfürler, dillerde yara,
Ak olan alnına sürdüler kara,
Bakmazlar zamana, bakmazlar yere,
Zemheri vaktinde pişmiş kadınlar.

Külhanbeyi olmuş, sanki bir efe,
Edep dedikleri konulmuş rafa,
Bakmazlar arkaya, bakmazlar safa,
Zarafet mülkünü yıkmış kadınlar.

Erkeğin yüzüne tokat atarlar,
Huzuru dertli bir kâra satarlar,
Geceden gündüze şerre yatarlar,
Zamanı tersine döndürür kadınlar.

Bedenine yapışmış, giysi çok dardır,
Sanırsın içinde bin hile vardır,
Unutmuşlar artık, iffet bir kârdır,
Ar perdesini hep yırtmış kadınlar.

Sosyal medyada her yerini açtı,
Mahremin ışığı, bereketi kaçtı,
Kimi bir hevese, kimi kâra uçtu,
Yoldan çıkıp çöle düşmüş kadınlar.

Erkek evde kaldı, elde süpürge,
Kadın dışta gezer, sanki bir özge,
Zaman ters akıyor, düştük bir gölge,
Beyini evine katmış kadınlar.

Memleket kahve markasıyla doldu,
Elde telefon, aranan bulundu,
Bazısı yanlışla bir çocuk doğurdu,
Ana kucağını taktı kadınlar.

Gönül kandilleri bir bir söndürüldü,
Nereye varır bilinmez kadınlar.
Kalemsiz Şair der, devran yamuldu,
İnsanlık balçıkta, derde gömüldü.