Deveci Şiiri - Yağmur Beyza Kara

Elbet gündüzdü
Saçları ağarmış genç devecinin eksisiydi
Doğrular doğruydu
Rayına oturtmaya çalışırken
Dağılıyordu
Vücudundan sıyrılan keskin kıymık taneleri alev içinde
Güneşin ısısıyla alevlenen,
Kendini söndürmekle meşguldü
Suratı dağılmış zavallıları dövmek güçtü

Gözünde bütünlemeye çalışsa da,
Bölük pörçüktü
Evet,
Yumruklarını toplamak güçtü
Kendini toplamakla yetinmiş
Sonra yine kendine düşmüştü
Neye dönüştü?

Bir bavulla bütün sıcaklıkları kendisine toplamak isterdi
Ayıramazdı,
Bilemezdi sırtındaki bıçakları
Hem midesi de kabul etmezdi
Alacaklıları

Yokluğu yeşertir bakışları
Kaygan zeminde akışkan salınışları
Sallantıları ve sarkışları
Devecinin birbirinden renkli sarılışları

Ayıbı kendisinden ayırmıştı
İçindeki kiri ayırdığı gibi
Çünkü vicdanı ayıp bilirdi
Ha bir de, insanların onu bilmediğini

İnsanlar kendini bilmediklerini bilmiyorlardı
Kavram arızasıydı onlar
Muhtaç olduğumuz suyun bulanıklığıydılar

Elleri kanlıydı,
Yüzleri dağılmış deveciden sebep
Baktığı yeri kaplıyorlardı
Elbet gündüzdü