Devasa bir ormandı bu,
Yeşil yapraklar güneşi yalardı sanırım.
İkimize büyük bir gökyüzü ve renkler.
Senin yanında buluttan adamlar belirirdi,
Kapıp kaçacaklardı.
Bense kurtarmak için seni,
Arkaya dönmüş ve koşturuyordum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta