Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Uyuyan dev uyunsın.
Çalışanlar hakkın alsın.
Yeni bir dünya kursun.
Emeğiyle geçinenler
Emekçinin sesine ses katan yüreği kutluyorum..saygıyla
Sevgili arkadasim siir anlam bakimindan guzel ama yazilim bakimindan cok kirik ve yanlis,bir daha okuyarak duzeltirseniz daha anlasilir olacak,saygilarimla.
yüreğine sağlık dost kalem saygılar selam ile
Duyarlı yüreğinizi ve şiirinizi yürekten kutluyorum.Tekel emekçilerinin haklı mücadelesini destekliyor ve sevgiyle selemlıyorum.Tam puan.Saygılarımla
Yalnız emekten yana
Ezilenler iktidara,
Açlık olmayan dünyada
Yaşayalım hep, berabar
Yüreginize saglik güzel ve anlamli bir calisma Tebrikler Saygilarimla
Başarılarınızın devamını diliyorum
Dev Uyanıyor.
Tekelşn emekçileri
Sınıftandır güçleri
İşleri kayıp etseler
Gülmeyecek yüzleri.
Ankara sokağında
Gecenin ayazında
Emekçiler coplandı
Abdi, ipekci parkında.
Sendikalı işçiler
Örgütlü ve güçlüler
Sınıf dayanışmasın
Eylemlerde gördüler.
Hayatı yaratanlar
Uğrunda can verenler
Ankarayı,sallıyor
Alın, teri dökenler.
Uyuyan dev uyunsın
Çalışanlar hakkın alsın
Yen bir dünya kursun
Emeğiyle geçinenler.
Yalnız emekten yana
Ezilenler iktidara,
Açlık olmayan dünyada
Yaşayalım hep, berabar.
Ali Gül.
Ali bey tebrikler düyarlı yüreğini kutluyorum gündemle alakalı bu eseri severek ve beğeniyle okudum.Söz konusu işçi sınıfın şiirdeki Tekel emekçilerin isyanlarını ve hak arayışlarını selâmlıyorum.Yakında onlara gidip bir günde olsa destek vermek niyetindeiyim.Tüm işçilere selâmlar direnişleri sömürüye korku vermiştir,Ankara titriyor,sermayeyi korku almış,sar sendika ağaları işyerinden patronunlardan yana,Türk-İş Başkanı Mustafa Kumlu işçileri satamıyacak,devrimci emekçiler kanmayacak ,hak alınır verilmez ..Direnişçi işçilere ve aralarında bulunan kuzenime de bin selâm....
Saygılarımla
Mehmet Çobanoğlu
gündemi yakalayan anlamlı şiir için kutlarım sizi..
Dev Uyanıyor.
Tekelşn emekçileri
Gınıftandır güöleri
İşleri kayıp etseler
Gülmeyecek yüzleri.
Ankara sokağında
Gecenin ayazında
Emekçiler coplandı
Abdi, ipekci parkında.
Sendikalı işçiler
Örgütlü ve güçlüler
Sınıf dayanışmasın
Eylemlerde gördüler.
Hayatı yaratanlar
Uğrunda can verenler
Ankarayı,sallıyor
Alın, teri dökenler.
Uyuyan dev uyunsın
Çalışanlar hakkın alsın
Yen bir dünya kursun
Emeğiyle geçinenler.
Yalnız emekten yana
Ezilenler iktidara,
Açlık olmayan dünyada
Yaşayalım hep, berabar.
Dev Uyanıyor.
Tekelşn emekçileri
Gınıftandır güöleri
İşleri kayıp etseler
Gülmeyecek yüzleri.
Ankara sokağında
Gecenin ayazında
Emekçiler coplandı
Abdi, ipekci parkında.
Sendikalı işçiler
Örgütlü ve güçlüler
Sınıf dayanışmasın
Eylemlerde gördüler.
Hayatı yaratanlar
Uğrunda can verenler
Ankarayı,sallıyor
Alın, teri dökenler.
Uyuyan dev uyunsın
Çalışanlar hakkın alsın
Yen bir dünya kursun
Emeğiyle geçinenler.
Yalnız emekten yana
Ezilenler iktidara,
Açlık olmayan dünyada
Yaşayalım hep, berabar.
tebrikler arkadas eyvallah
Bu şiir ile ilgili 9 tane yorum bulunmakta