Ey kaderin yazıcıları, kaleminizi kanla değil, aşkla ıslatın!
Çünkü bu, zaferlerin değil, kalplerin savaşını anlatan bir destandır.
Ali, rüzgârla yarışan, dağları aşan bir adamdı.
Gözleri ateş gibiydi, yüreği demir kadar sağlam.
Gül, zamanın ve kaderin çaldığı bir melodi,
Ona dokunan herkes baharı hatırlardı.
Fakat kader, sevgiyi sınamaktan hoşlanır,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta