Destan-ı İstiklal Şiiri - Namık Ant Benson

Yıkılmış bir vatan üstünde doğdu bir sabah,
Küllerinden kalktı millet, tuttu göğü silah.

Payimal olmuştu yurt, zincir vurulmuş zamâna,
Lâkin sığmazdı esâret Türk’ün kadîm fermanına.

İzmir’den Antep’e yandı hürriyet ocağı,
Her taşında bir şehîdin durur hâlâ duâsı.

Sakarya’da eğildi kahr-ı düşman ordusu,
Toprağa secdeye vardı milletin namusu.

Dumlupınar şahittir son hücûmun sırrına,
Aslanlar yürüdü ölümün tam ortasına.

Bir kumandan çıktı ki geceden fecre yol açtı,
Millete istiklâli, millete yarın bağıştı.

Ne manda tanıdı bu yürek, ne boyunduruk bildi,
Ya istiklâl ya ölüm diye tarihe mühür vurdu.

Kadını cephe taşıdı, çocuk dua etti,
Bir millet yek-vücûd oldu, kaderi fethetti.

Ey istiklâl ateşi! Sönmez artık bu kor,
Bu destan yazıldı bir kez, silinmez nehir, ne bor.

Kurtuluş Savaşı’dır bu, bir harb değil yalnız,
Bir milletin yeniden dirilişidir ansız.